Menu Sluiten

Freerunners over hun blessures

Je bent hier:

Vaak wordt de vraag gesteld: “Heb je wel eens wat gebroken?”. In dit artikel delen freerunners hun ervaring met blessures.

Cédric Broux:

Ik freerun nu al 3,5 jaar en heb nog nooit iets gebroken. Ik heb wel heel af en toe last van mijn enkels of polsen, maar dit komt dan ook altijd door niet grondig genoeg op te warmen.
Ik heb onlangs wel mijn schouder verrekt bij een kleine competitie. Ik wilde mezelf te veel geven, en kon dat fysiek nog niet aan. Dus eigenlijk een slechte overeenkomst tussen mijn lichaam en geest. Ik heb geleerd de volgende keer wel binnen mijn grenzen te blijven.
@c_parkour_music

Björn Eberhardt:

I have visited different cities in Germany, and discovered big differences in the way the locals are trying to become better in their skills. What’s different per city is the way people train (and so the frequency of injuries).
In Reinbek: About an average of about 2 months per person
In Hanover: Zero injuries ever.
It is all about responsibility for oneself, not pushing out of your limits, not trying to be better than what the body recommends to you. In Hanover they spend more time in their moves. Lots of repetition in a move before they take a step further. The time saved by not being injured might be worth it.
In Reinbek on contrast, incapable people try to perform huge jumps, because they want to beat each other. Everyone else tries to beat that distance until someone only slightly misses the gap and bends his legs. Painful!
There’s a big difference in training mentality between different communities in different cities. Be careful not to push yourself too hard, it could be a waste of time.
@bjoern_eberhardt

Max Seelig

In de 10 jaar dat ik train heb ik nog nooit iets gebroken. Wel heb ik een half jaar last gehad van een jumper’s knee, en ben ik een aantal keer hard gevallen. De jumper’s knee kwam doordat ik bijna elke dag trainde, maar nooit stretches deed en rust hield. Tijdens dat ik last had van deze knie ben ik gewoon doorgegaan met trainen, alleen moest ik wel een stuk rustiger aandoen, de knie niet belasten en dus veel flow doen. Natuurlijk ook veel oefeningen om de knie te herstellen. Na een half jaar was m’n knie weer OK.
In de eerste aantal jaren ben ik nooit ver uit mijn comfort zone gegaan met trainen. Hierdoor ging mijn progressie erg langzaam, ben ik nooit gevallen, en is mijn techniek on-point! De laatste tijd probeer ik toch mezelf steeds meer te pushen, omdat ik weet dat ik veel meer kan. Ik maak veel meer progressie, maar maak hierdoor wel eens kleine, pijnlijke foutjes.
De laatste keer dat ik hard ben gevallen, was toen ik competitief tikkertje speelde. Ik wilde heel graag winnen en ging op volle snelheid. Waar ik toen geen rekening mee hield was dat het stoffig en glad was… harde, leerzame auw!
Hoe beter je tech, en hoe breder je basis is, hoe beter je jezelf kunt opvangen. Vaak gaat alles goed omdat mijn lichaam autocorrect. Op het moment heb ik veel ruimte voor fouten.💪😁 Dit heeft wel veel tijd gekost om op te bouwen!
@maxse_pk

 

Laatst bijgewerkt: juni 27, 2018

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

feedback_mix.png